Asekuracja

1. Jako określenie stanu, w którym wspinacz jest chroniony liną przed upadkiem. Wspinacz jest przywiązany do liny, a w razie odpadnięcia lina go wyłapuje. Na przykład, jeśli ktoś wspina się bez liny, samotnie (solo), mówimy o nim, że wspina się bez asekuracji, nieasekurowany. Z kolei jeśli ktoś wspina się z liną, mówimy o nim, że się asekuruje. Wyróżnia się „asekurację dolną”, „asekurację górną”, „asekurację boczną” itp.

2. Asekuracja jako czynność. Najlepiej wyjaśni to przykład zespołu wspinaczkowego – wtedy jeden ze wspinaczy się wspina, a drugi obsługuje przyrząd asekuracyjny i przesuwa w nim linę stosownie do potrzeb wspinającego się. W przypadku odpadnięcia wspinacza, ten drugi hamuje linę w przyrządzie asekuracyjnym, wyłapując w ten sposób odpadnięcie wspinającego się. Ta czynność drugiego ze wspinaczy nazywana jest asekuracją, a on sam – asekurantem.

3. Asekuracja jako punkt asekuracyjny w terenie zbudowany za pomocą sprzętu asekuracyjnego (hak, spit, pętla, kość itp.). Za pomocą tego sprzętu wspinacz buduje solidne punkty kotwiczenia w skale. Np. jeśli prowadzący osadza kość w szczelinie skalnej, używa się na to określenia „założył asekurację”.