Wspinaczka lodowa

Terenem do uprawiania wspinaczki nie musi być tylko skała, ale może nim być również lód. Ten element pojawił się we wspinaczce dzięki górom wysokim sięgającym strefy wiecznego śniegu i lodu. To tam wspinacze byli zmuszeni, najpierw na lodowcach, a później także na ścianach górskich szczytów, radzić sobie z poruszaniem się w lodzie za pomocą specjalnych technik, w których używa się czekanów i raków (raków). Niektórzy znaleźli w tym upodobanie, rozwijali te techniki wspinaczki lodowej i, przede wszystkim w okresie zimowym, szukali terenów lodowych również poza górami wysokimi. Dziś główne wydarzenia w tej dyscyplinie mają miejsce poza górami wysokimi, przede wszystkim na zamarzniętych wodospadach w górskich dolinach zimą. Ze wspinaczki lodowej wyewoluowały kolejne dyscypliny, mianowicie nowoczesne wspinanie mikstowe oraz drytooling. Ten rozwój jest wynikiem tego, że za trudny lodospad uważano taki, który miał odcinki z przerwami w lodzie, tj. z odsłoniętą skałą. W dążeniu do maksymalnych wyników wspinacze zaczęli szukać takich dróg, gdzie było coraz mniej lodu, aż konieczne stało się przykładanie czekanów i raków do skały. Ta dyscyplina jest czasami nazywana nowoczesnym wspinaniem mikstowym. Wraz z ubytkiem lodu na drodze dyscyplina ta staje się drytoolingiem.

Wspinaczka lodowa, a później drytooling, zostały włączone do wspinaczki sportowej. Na potrzeby tych zawodów konstruuje się sztuczne ściany z elementami lodu. Rywalizacja odbywa się we wspinaczce na trudność, na czas oraz w boulderingu lodowym.